زیگموند فروید، روانشناس و متفكر معاصر اتریشی غیر از آثار بزرگ و تخصصی خود مثل تعبیر رویا كه عمدتا به حوزه روان شناسی اختصاص یافته است، همواره به مسائل تاریخی و ادبی و اجتماعی نیز توجه داشته و كوشیده با نگرش عمیق و تاثیرگذاری كه در روانكاوی وضع كرده، پدیده های اجتماعی را نیز مورد بازنگری قرار دهد، كاری كه بعد از او از طریق روانكاوان و اندیشمندان فراوانی پی گرفته شده است. روانشناسی توده یی و تحلیل اگو كه در سال 1921 یعنی دوازده سال پیش از به قدرت رسیدن جنبش نازیسم در آلمان منتشر شده است، یكی از این آثار است. او در ابتدای این كتاب كه اخیرا توسط سایرا رفیعی ترجمه شده و به همت نشر نی منتشر شده است، تمایز میان روانشناسی فردی و روانشناسی توده یی را نفی می كند و به توضیح پدیده یی اجتماعی از منظر روانكاوی می پردازد. این همان كاری است كه او در آثار دیگرش مثل موسی و یكتاپرستی، تمدن و ناخرسندی های آن، توتم و تابو و آینده یك توهم انجام می دهد. با این تفاوت كه صورت بندی آگاهانه استفاده از مفاهیم روانكاوانه برای توضیح پدیده های اجتماعی نخستین بار در روانشناسی توده یی صورت می گیرد. او خود در نامه یی كه در مورد كتاب به رومن رولان نویسنده می نویسد، تاكید می كند كه «گمان می كنم كه (این كتاب) راهی باز می كند كه می تواند از تحلیل فرد به فهم جامعه برسد».
شما می توانید با ثبت نظر و امتیاز خود ما را در بهبود محصولات یاری رسانید .