ویکتور کراپ تصمیم گرفته هیچکاری نکند، هیچجا نرود. نه از خانه بیرون میرود، نه توضیح میدهد چرا. خانواده و نامزدش دورش حلقه زدهاند ــ با پزشک، با وکیل، با هر ترفندی که بلدند ــ تا بفهمند دقیقاً چه بلایی سرش آمده. او فقط جواب نمیدهد. الوتریا، به یونانی، یعنی آزادی. اما آزادیِ ویکتور نه رفتن است، نه ماندن؛ امتناعی است که هیچ توضیحی نمیپذیرد. بکت این نمایشنامه را دو سال پیش از در انتظار گودو نوشت ــ نخستین نمایشنامهی کاملش ــ اما تا پایانِ عمر اجازه نداد کسی آن را بخواند؛ فقط پس از مرگش بود که بالاخره منتشر شد. شاید چون خودش هم، درست مثلِ ویکتور، ترجیح میداد چیزی نگوید. حالا، نزدیک به هشت دهه بعد، سرانجام نوبتِ شماست که بشنوید چیزی را که او هرگز نگفت.
شما می توانید با ثبت نظر و امتیاز خود ما را در بهبود محصولات یاری رسانید .