در روان شناسی معاصر تنها بودن مفهومی چندگانه دارد: «تنها بودن پدید آمده از پیوند فرد با فضای درونی خویش به پدیده ی «خلوت» تعبیر میشود و این متفاوت از «انزوا» و «گوشه گیری برخاسته از اضطرابهای اجتماعی یا نقصها و آسیبهای روانشناختی است. در چهارچوب چنین نگرشی مراد از سکوت حالتی از پوچی و انفعال نیست. بل که سکوت ابزاری سازنده برای تفکری کارآمد و متمرکز است. سکوت چیزی بیش از صرف نبود صدا است سکوت فضای یگانهی ذهن است.
شما می توانید با ثبت نظر و امتیاز خود ما را در بهبود محصولات یاری رسانید .